भविष्यको संकल्प

इतिहासलाई अंगाल्न खोज्दा,

छिया छिया भएर घाउहरु बनेका छन्

अतृप्त, अधुरो मेरो मन,

भक्कानो छोडेर रुदैं छ

प्रेमिकाको यादमा मसानघाट गएको प्रेमीझैँ |

एकादेशको कथा जस्तै -समयको कोखमा हराएका मेरा सपनाहरु,

मेरा आँखा अगाडी आइदिंदा,

मेरो जीवनको भोगाइ, रोजाई र अस्तित्वको

संक्षिप्त र बृस्तृत बयानको लागि केवल एक शब्द मा पाउछु - पश्चाताप |

साना साना समुन्द्री छालहरुले किनारमा चप्ल्यक चुप्लुक गर्दा,

संगै ल्याएका छन् हजारौ यादहरु

ती यादहरुले मलाई म स्वयम् सामु उभ्याई दिएका छन्

त्यो म - जसलाई मैले समाएको खल्तीमा लुकाउन खोजेको थिएँ - सात समुन्द्र पारी |

सपना, इच्छा र अकंक्श्यले भरिपुर्ण

मेरो विगत संग आँखा जुधाउन असफल म,

कम्जोर भएको छु, मेरो गोडा लगलग काँमेका छन् |

असिमित सम्भावनाहरुलाई उपयोग गर्न नसक्दा

अँधेरी रातमा बाटो बिराएको कुकुरजस्तै

बाध्यताको खोल ओढेर म आएको थिएँ विदेश,

अन्न्याये, भ्रस्टाचार र गरीबीले च्यापिएको देश छाडी |

तापनि

म ठुला स्वरमा चिच्यायिरहें, कराईरहें

       “मेरो देश प्राण भन्दा प्यारो छ|”

संबिधान र कानुनका धारा बगिरहे,

देश रोइरह्यो

म टुलुटुलु हेरिरहें |

प्रश्नवाचक चिन्हले घेरिरहंदा

मेरा हरेक गल्तिहरुको, मैले बिराएका बाटोहरुको,

फुकाएका महत्वपुर्ण गाँठाहरुको,

स्वीकार स्वरुप

मेरो उतर -

        नीरवता .

म भविष्य तर्फ़ आँखा डुलाउँछु,  

अन्धकारमय भविष्यको

म डरलाग्दो आभाष पाऊछु

त्यही भविष्यमा म पनि छु होला - कतै

पश्चातापको पोखरी म तैरिंदै |

म भक्कानो छोड्छु,

तर म झल्यास्स ब्युँझेर सम्हाल्छु आफुलाई

हात हेर्नेले भबिस्य देख्दैनन, हात खटाउने ले देख्छन .

भुकम्पका अश्लिलताले भत्काएका भग्नाबशेषमा,

कतै छन् - मेरो र मेरो देशको सपना |

आफ्ना बाँकी उपाएहरु हेर्दा

केवल एक मात्र पाएँ, तर म दु:खी भईन |

तसैले आज

इतिहासलाई साक्क्षी राखेर म वर्तमानसंग उपहार माग्छु

एउटा गुँरास, भबिष्यको लागि

आनि केहि कर्मनिष्ठ हातहरु |

त्यो जगमा बसेर

म गर्दछु संकल्प भविष्यको

आफु र आफ्नो देशमा परिवर्तन ल्याउने |